Woensdag in week 15 door het jaar

Zo spreekt de HEER:
“Assur is de roede van mijn toorn,
de stok, die door mijn verbolgenheid gehanteerd wordt!
Ik zend hem uit tegen een trouweloos volk;
Ik laat hem oprukken
tegen het volk waarop Ik vertoornd ben,
om daar te plunderen en te roven
en om dat volk te vertrappen
als de modder op de straten.
Assur zelf echter bedoelt het niet zo,
hij ziet het niet zo in zijn hart:
zijn hart is alleen maar gebrand op vernielen,
op het verdelgen van veel volkeren,
want hij heeft gezegd:
Door mijn eigen kracht heb ik dat gedaan
en door mijn eigen inzicht,
want ik weet wel wat ik doe.
Ik heb de grenzen van de volkeren verschoven
en hun schatten geroofd.
Ik heb als een machtige held
de hooggezetenen doen tuimelen.
Naar de rijkdom van de volkeren heeft mijn hand gegrepen
als naar een vogelnest
en ik heb de hele aarde gepakt,
zoals men in de steek gelaten eieren pakt:
niemand verroerde een vleugel,
deed zijn snavel open of piepte!
Want – zo luidt de godsspraak –
gaat de bijl het soms opnemen
tegen de man die ermee hakt?
Of zal de zaag zich iets verbeelden
tegen degene die haar hanteert?
Het zou zijn
alsof een staf zwaaide met degene die hem pakt,
alsof de stok iemand optilde
die niet van hout is!
Daarom zal de Heer, de HEER van de hemelse machten,
Assurs koning de tering in zijn vet zenden
en zal er onder zijn heerlijkheid
een vuur ontbranden, een laaiende vlam.”

Op zeker ogenblik nam Jezus het woord en sprak:
“Ik prijs U, Vader, Heer van hemel en aarde,
omdat Gij deze dingen
verborgen gehouden hebt voor wijzen en verstandigen,
maar ze hebt geopenbaard aan kinderen.
Ja, Vader, zo heeft het U behaagd.
Alles is Mij door mijn Vader in handen gegeven.
Niemand kent de Zoon tenzij de Vader,
en niemand kent de Vader tenzij de Zoon
en hij aan wie de Zoon Hem wil openbaren.”