Hoofdstuk 3   Anarchie in Jeruzalem   [1] De* Heer, de heer van de machten, ontneemt Jeruzalem en Juda iedere stut en steun: alle stut van brood, alle steun van water,   [2] krijgsman en soldaat, rechter en profeet, waarzegger en oudste,   [3] hoofdman, notabele en raadsheer, tovenaar en bezweerder.   [4] Knapen geef Ik hun als vorsten, en willekeur zal over hen heersen.   [5] Onder het volk zal men elkaar aanvallen, de een de ander, ieder zijn naaste. Knapen zullen de ouderen lastig vallen, nietsnutten mannen van aanzien.   [6] In* het ouderlijk huis zal de ene broer de andere vastgrijpen: ‘Jij hebt nog een mantel, wees dus onze leider, neem deze ruïne onder je hoede.’   [7] Maar de ander zal antwoorden: ‘Ik zal de verpleger niet zijn, ik heb voedsel noch kleren in huis, stel mij niet aan als leider van een volk.’   [8] Want Jeruzalem wankelt, Juda valt, omdat hun woorden en hun daden tegen de heer zijn gericht: zij tarten zijn grootsheid.   [9] Hun partijdigheid getuigt tegen hen: net als Sodom stallen zij hun zonden uit, geen enkele houden zij verborgen, tot hun eigen schade, de ongelukkigen: zij doen zichzelf ellende aan.   [10] De rechtvaardigen zullen gelukkig* zijn, want het gaat hun goed. Zij verteren de vrucht van hun arbeid.   [11] Wee de slechte mens, want hem zal het slecht vergaan: hij wordt beoordeeld naar het werk van zijn handen.   [12] Mijn volk wordt door woekeraars uitgebuit en door afpersers overheerst. Mijn volk, uw leiders laten u verdwalen, en verwarren de wegen voor u. Willibrordvertaling: © Katholieke Bijbelstichting, 's-Hertogenbosch, 1995. De Nieuwe Bijbelvertaling: © Nederlands Bijbelgenootschap, Haarlem, 2004.